CHANTAL RENS | Het rolgordijn | 2013 | 15 x 10 cm

CHANTAL RENS verzamelt beelden die in feite zeer tijdgebonden zijn, maar die ze door combinaties in collages een onbestemde atmosfeer verleent. Ze hanteert daarvoor simpelweg de schaar en de lijmpot om bestaand beeldmateriaal dat we hebben overleefd boven zichzelf uit te tillen. Haar werk heeft de aard van een schrijnend verlangen, doet lichtvoetig aan en is in zijn vanzelfsprekendheid altijd ook raadselachtig. De huiselijkheid van haar werk is van een verraderlijke intimiteit door de onmiskenbare oprechtheid ervan. 

— Alex de Vries,  tekst bij tentoonstelling Tegendraads met Textiel, Witteveen magazine maart-juni 2016


22.02.2016 Gabriela Cendoya-Bergareche on my new book 
Read it here and check out her website
all about photobooks. 

Thank you / grasias Gabriela!


Chantal Rens has a healthy appetite for invention. In a manner reminiscent of Hanna Hoch, the sole female member of the Berlin DADA movement, she reuses, arranges, cuts, tears and piles her pictures on top of one another. This results in collages that are illusive, funny, obscene, mysterious, playful and cool. All at the same time. Not only do the images exceed the original meaning, they turn it 180 degrees. The main force of these distortions? Our vague recollection of the indivisible remainder. As with any masquerade, the frustration is in the visual obstruction. We are left with a blind spot but what we get in return is a sublime substitution. A good deal, after all.

— Erik Vroons. GUP magazine. publication GUP #26 the vernacular issue. 10/2010. portfolio online


Alles heeft een oorsprong en een bestemming. Nu rest de kunstenaar niets anders om in zijn werk daar tussenin te gaan staan. Waar het werk aan is ontsprongen valt niet te achterhalen, en waar het op uitkomt is onvoorspelbaar. Daarmee krijgt het kunstwerk een gradatie van tijdloze ruimteloosheid die doorslaggevend is voor de kwaliteit ervan. Het beeld dat de kunstenaar maakt is een hapering in het denken en in ons bewustzijn. De titel van deze tentoonstelling van Chantal Rens, Marjolijn de Wit en May Snevoll von Krogh bevestigt de stoornis die een goed kunstwerk in ons hoofd veroorzaakt. We weten niet waar we zijn of waar we naartoe gaan en we zijn ergens aanbeland waar we geen weet van hebben. Op dat punt aangekomen doet zich iets voor waar geen verklaring voor is. We zien iets en hoeven ons niet af te vragen waar het vandaan komt. Het is ergens. Hier. Maar welke kant we van hieruit opgaan, blijft de vraag.

De collages van Chantal Rens zijn vanzelfsprekend samengestelde beelden waaraan een langdurige bewustwording vooraf gaat. Chantal Rens heeft een uitgebreid beeldarsenaal waarin ieder beeld afzonderlijk eenduidig is, hoewel dat een constatering is die je betrekkelijk kunt noemen. Het ontbreekt die beelden wel aan een bewuste dubbele bodem. Ze laten iets zien wat ondubbelzinnig is en wat helder is in wat ermee wordt uitgedragen. Ironie, sarcasme, cynisme, humor: het is die beelden allemaal vreemd binnen de functie waarin ze ooit dienst hebben gedaan. Door binnen die beelden een andere gedaante tot stand te brengen, ontdoet Chantal Rens de afzonderlijke beelden van hun functie en ontstaat een ander op zichzelf staand beeld met een eigen betekenis die je minstens zo serieus moet nemen in hun intentie als de wereld waaraan ze zijn onttrokken. Opmerkelijk aan haar beelden is de textuur ervan. Door de techniek van uitknippen, opplakken en inlijsten kun je het werkproces dat ze volgt precies afleiden, maar het resultaat is een beeldende gewaarwording die vergelijkbaar is met die van het trompe l’oeil. Je weet niet wat je ziet, terwijl je dat toch zeker denkt te weten. Hier wordt echter niet het oog bedrogen - dat wordt juist bevestigd in de waarneming - maar het hart zou ik bijna zeggen, nee ook niet het hart, maar de rede. Je verstand staat er bij stil. Je weet even niet wat te denken en dan gaat je verbeelding met je aan de haal. Het is ontegenzeggelijk heel serieus werk dat wordt benadrukt door de schijnbare lichtvoetigheid ervan. Al haar beelden schrijnen. Zij is een schrijnwerkster.
(...) Schrijnwerkster, scherprechter en ontruimer; het zijn karakteriseringen die ontleend zijn aan een bestaan dat Chantal Rens, Marjolijn de Wit en May Snevoll niet leiden. Het zijn vergelijkingen die mank gaan, omdat hun werk zich vanzelf met niets laat vergelijken, omdat het niet ontleend is aan de werkelijkheid zoals wij die kennen, maar aan een voorstellingsvermogen dat daar buitenom gaat. Deze kunstenaars laten zien dat je de noodzaak van kunst alleen in jezelf kunt vinden en niet in voorwaarden en verwachtingen van buitenaf. Hun werk toont aan dat er kunst als zodanig is, kunst die haar weerga niet kent.

— Alex de Vries, Een hapering in het denken It’s uh that way openingstoespraak 8 maart 2013,  Luycks Gallery


There is a chain of simple similarities that link the works of Chantal Rens (NL), Marjolijn de Wit (NL) and May Snevoll von Krogh (NO) presently on show in the charming Luycks Gallery in Tilburg. De Wit, like Rens, makes collages; Snevoll von Krogh, like De Wit, uses ceramics and Rens, like Snevoll von Krogh, blows substantial holes in an innocent and ideal world that never existed in the first place. Put this way, it may sound as if De Wit has less to say than her colleagues but this is not the case. Her work is equally challenging – it is just less emotionally disturbing.
( ... )
The collages of Chantal Rens are made from modest materials: cut-outs from old magazines and unassuming second-hand frames that provide a multi-facetted window on a seriously twisted universe. A few simple gestures, two images combine, and nothing is the same ever again. Suggesting a world where anything is possible, Rens sets a clear-cut limit to the material she uses: there is hardly an image that does not date back at least fifty years. She leaves little room for nostalgia: the distance in time mainly functions as a reminder that nothing was ever perfect and it never will be.

Featuring most prominently in Rens’s work are people: couples, women alone, children (mostly girls) alone, a family photo; never a man alone. Nearly all faces have been cut out or covered. In several works replacing women’s faces and bodies by food makes them appear as dull or delicious meals – their bodies and minds serving only to nurture others. Two ugly baby parrots with wide open beaks are joined by an isolated human mouth. In the one image where a woman is shown free and independent, posing next to a Volkswagen Beetle along a road winding through the Alps, a big red blob falling from the sky is about to crush her and her car.

My favourite collage is probably the one where a sailing ship is replaced by a pudding of sorts, the scissor’s cut from the side of the paper to the boat now a towing line. Not only has a romantic and adventurous means of transportation been transformed into an unattractive looking course that would probably weigh heavy on the stomach, it has also become a burden. “And take this too!” says the title. ‘Too’ pronounced in Dutch sounds like ‘tow’ and to a Dutch speaker  ‘too’ sounds like the Dutch word toe which is short fortoetje or dessert – one that I think I’ll better skip.

One by one or taken together, Rens’s works are poignant and direct, even when you can’t easily get a finger behind  them. They combine wonderfully with the collages of De Wit, down to the occasional mountain scene, and yet it is the sculptures by May Snevoll von Krogh complementing the work on the walls that make this presentation such a well-balanced exhibition.

— Nanne Op 't Ende, It's uh that way ... Chantal Rens, Marjolijn de Wit and May Snevoll von Krogh at Luycks Gallery.  2013,  Luycks Gallery


Chantal Rens is a 800 year old garden gnome in the body of a 31 year old woman.

— Anonymous. 2013


Her work revolves around ideas of obstruction, abstraction and collage. In a playful,
childlike manner she reconfigures idyllic imagery and known compositions into absurdist scenes. By implementing an almost naïve idea of surrealism she tries to adjust bekisting expectations of an image and its intended meaning. In many of her works she appropriates the aesthetics of nostalgia as a disguise for her very contemporary imagery. Old, kitsch frames and time-worn photographs featuring children and 'greetings from'-scenery overlap into a illogically satisfying whole.
—TORCH gallery. group show Girls rule the world. 01/2013


(...) Her collages all share an unusual, slightly magical, slightly spastic, slightly menacing quality, as if they were put together by a brilliant but mildly distracted 3rd grader with asocial tendencies. This childlike naturalness of style provides a refreshing counterbalance to Rens' essentially hardcore surrealistic imagery. Every collage seems governed by an unsettling, vaguely shocking, but nevertheless just barely emotionally decipherable dream logic. (...)

— Kim Adrian. Food Culture Index. 12/2012


Chantal Rens plaatst de oorspronkelijke ansichtkaart in een nieuwe setting. Het
herinneringsbeeld verrast zichzelf in het aangezicht van ander tijdgebonden beeld. Bevrijd van het cliché en de fixatie, ontdekt het eindeloze mogelijkheden van wisselwerking. Het samengestelde beeld kan niet anders dan in een loop vervat raken. Wij staan daar volledig buiten.

— Florette Dijkstra, curator/founder KUNSTWORDTTERUGKUNST. publicatie #3. 09/2012


De beeldcollages van Chantal Rens (Etten-Leur, 1981) zitten prachtig in elkaar. Toch
bekruipt je al kijkend een vreemd gevoel. Gezichten gaan schuil achter een hondenvacht of besneeuwde bomen en het hoofd van een baby blijkt een doorkijkje naar een helderblauwe lucht. De in Tilburg wonende Rens werkt met bestaand beeldmateriaal uit bijvoorbeeld oude tijdschriften en maakt daarmee al knippend en plakkend een nieuwe compositie. Bijzonder werk, dat blijkt wel uit het feit dat haar collages vorig jaar te zien waren op het internationale fotofestival van New York.
Curator Erik Kessels roemt haar werk om het spontane karakter dat er uit spreekt. Dat
klopt, haar fotocollages zien eruit alsof ze achteloos in elkaar zijn gezet. Maar juist in die achteloosheid kruipt de tijd. Rens: “Het gebeurt instinctief. Ik zit lang te zoeken. Opeens is het er dan. Je weet dat het goed is.” Ze hergebruikt, (her)ordent, knipt, scheurt en stapelt. “Het werk dat daaruit voortvloeit overstijgt niet alleen de oorspronkelijke betekenis, maar kan deze 180 graden draaien, op het verkeerde been zetten of zelfs totaal veranderen.” Kessels: “Zij maakt op een originele wijze gebruik van de grote hoeveelheid beelden die vandaag de dag op ons afkomt. Beelden die we soms niet meer zien laat ze herleven door ze met elkaar te laten botsen. De collage die ontstaat raakt je veel meer dan wanneer je de beelden los van elkaar gezien had en er waarschijnlijk aan voorbij was gegaan.”

—BKKC persbericht kunstenaarsgesprekken i.s.m. De Pont. Het prachtige knip- en plakwerk van Chantal Rens. 03/2011.


Chantal Rens was born in 1981 in Etten-Leur, the Netherlands. She received a BFA and a Fine Art teaching degree from Academie voor Beeldende Vorming Tilburg, the Netherlands. Rens' output includes work in textiles, photography, collage, and sculpture among other media. She has exhibited widely in her native Netherlands and was also part of USE ME, ABUSE ME (curator Erik Kessels' contribution to New York Photo Festival 2010). She has also been published extensively, with her latest artist's book, BEING in SHAPE, a collector of collages, self-published in 2009.

New York Photo Festival, catalog. PowerHouse Event Productions. 2010. p. 32


CHANTAL RENS alters a familiar imagery into her own reality.

— USE ME, ABUSE ME, catalog. KesselsKramer. 05/2010

(...) Rens is een kunstenares die op een originele manier gebruik maakt van de enorme
hoeveelheid beelden die er vandaag de dag op ons afkomt.
Beelden die we soms niet eens meer zien laat Rens herleven door ze met elkaar te laten botsen. De collage die ontstaat wringt bij je als kijker, waardoor je veel meer geraakt wordt dan wanneer je de beelden los van elkaar had gezien en er waarschijnlijk aan voorbij was gegaan.

— Erik Kessels, curator USE ME, ABUSE ME. NYPH'10, 2010